Dan hangt hij op.
Stilte. De halve lounge staart naar hem. Een paar monden hangen open. Iemand mompelt iets over het wensen dat zijn echtgenoot hem een nieuwe auto zou laten kopen. Een ander gefluister wist dat ze niet eens wisten dat nertsenjassen nog steeds legaal waren.
De man sluit langzaam de telefoon, houdt hem omhoog, en met een volkomen stabiele stem vraagt:
‘Weet iemand wiens telefoon dit is?’
De kamer barst uit. De timing, de levering, de onschuld van de opstelling - alles staat in lijn als een perfect uitgevoerde grap. Eenvoudig, onschadelijk en verwoestend effectief. De man maakte niemand anders dan de situatie zelf voor de gek, en de punchline landt precies waar het hoort.
Het is het soort humor dat oudere mensen waarderen omdat het afhankelijk is van humor, niet op shockwaarde. Het voelt als het soort verhaal dat iemand zou kunnen vertellen tijdens een potluck, een familiediner of na de kerk op zondag - het soort dat iedereen aan het lachen maakt zonder iemand ongemakkelijk te maken. Een herinnering dat komedie niet grof hoeft te zijn; het moet gewoon slim zijn.
En omdat lachen het beste werkt als het niet te snel stopt, zijn hier nog een paar klassiekers die bij dezelfde geest passen - schoon, scherp en tijdloos.
Een man ziet een “Praathond te Koop” bord en vraagt de eigenaar om de hond te zien. In de achtertuin zit een golden retriever. De man vraagt: “Kun je echt praten?” en de hond zegt: ‘Yep’. Zonder een beat te missen, lanceert de hond in een heel verhaal over zijn jaren werken voor de CIA, de wereld rondvliegen, gevaarlijke criminelen afluisteren en uiteindelijk met pensioen gaan voor een rustiger leven. Verbaasd vraagt de man aan de eigenaar hoeveel hij voor de hond wil. ‘Tien dollar’, zegt de eigenaar. “Tien? Waarom zo goedkoop?” De eigenaar haalt zijn schouders op: “Omdat hij een leugenaar is. Dat heeft hij allemaal niet gedaan.’
Een andere favoriet: een bejaard echtpaar dat gaat eten als de vrouw zegt dat ze naar boven gaat voor een bad. De man gaat het water laten lopen. Een paar minuten later komt de vrouw naar boven en vindt hem blanco in de slaapkamerkast staren. ‘Wat doe je?’ Ze vraagt het. Verward antwoordt hij: “Ik vergat me aan te kleden of een bad te nemen.”
Dan is er de man die een apotheek binnenloopt en iets vraagt om de hik te stoppen. De apotheker slaat hem zo hard over het gezicht dat het weergalmt. ‘Waarom heb je dat gedaan?’ De man eist. “Nou, je hebt toch geen hik meer?” ‘Nee,’ antwoordt de man, ‘maar mijn vrouw in de auto doet dat wel.’
En natuurlijk de gepensioneerden die ruzie maken over wachtwoorden. Men zegt: “Mijn geheugen is zo slecht, ik heb mijn wachtwoord veranderd in ‘onjuist’ dus als ik het vergeet, vertelt de computer me: ‘Uw wachtwoord is onjuist.’” De andere knikt langzaam en zegt: “Slim. De mijne wordt ‘vergeten’. Op die manier zal het zeggen: ‘Uw wachtwoord is vergeten.’”
